کلبه ی عاشقان

مسافر تنهایی

اگر سكوت ِ اين گستره ي بي ستاره مجالي دهد،
مي خواهم بگويم : سلام!
اگر دلواپسي ِ آن همه ترانه ي بي تعبير مهلتي دهد،
مي خواهم از بي پناهي ِ پروانه ها برايت بگويم!
از كوچه هاي بي چراغ!
از اين حصار ِ هر ور ِ ديوار!
از اين ترانه ي تار...
مدتي بود كه دست و دلم به تدارك ِ ترانه نمي رفت!
كم كم اين حكايت ِ ديده و دل،
كه ورد ِ زبان ِ كوچه نشينان است،
باورم شده بود!
باورم شده بود،
كه ديگر صداي تو را در سكوت ِ تنهايي نخواهم شنيد!
راستي در اين هفته هاي بي ترانه كجا بودي؟
كجا بودي كه صداي من و اين دفتر ِ سفيد،
به گوشت نمي رسيد؟
تمام دامنه ي دريا را گشتم تا پيدايت كردم!
آخر اين رسم و روال ِ رفاقت است،
كه دي نيمه راه ِ رؤيا رهايم كني؟
مي دانم!
تمام اهالي اين حوالي گهگاه عاشق مي شوند!
اما شمار ِ آنهايي كه عاشق مي مانند،
از انگشتان ِ دستم بيشتر نيست!
يكيشان همان شاعري كه گمان مي كرد،
در دوردست ِ دريا اميدي نيست!
مي ترسيدم - خداي نكرده ! -
آنقدر در غربت ِ گريه هايم بماني،
تا از سكوي سرودن ِ تصويرت سقوط كنم!
اما آمدي!
حالا دستهايت را به عنوان امانت به من بده!
اين دل ِ بي درمان را كه در شمار ِ عاشقان ِ‌هميشه مي گنجانم،
انگشتانم،
براي شمردنشان
كم مي آيد!

+ تاريخ سه شنبه بیست و دوم تیر 1389ساعت 14:11 نويسنده رضا حسین پور |

مرگ عشق

هميشه به درد دل اين آن گوش مي دهم، ولي هيچ كس به دردهاي دل من توجهي ندارد

هميشه سنگ صبور ديگران بودم، اما هيچ كس سنگ صبور من نشد

همشيه ديگران را مي خندانم، ولي هيچ كس از گريه هاي پنهاني من خبر ندارد

هرگز نخواستم بگذارم كسي گريه كند، ولي هيچ كس حتي از من نپرسيد چرا گريه مي كنم

هميشه ديگران را به زندگي اميدوار كرده ام، هميشه گل اميد را به اين و آن هديه كرده ام، اما كسي نفهميد كه

من خود به زندگي اميدي ندارم

هرگز نگذاشتم كه دوستانم در كنار من احساس تنهايي كنند، اما هيچ كس ندانست كه من چقدر تنهايم

براي صداي دل عزيزانم احترام خاصي قائل بودم، اما كسي صداي بلند شكستن دل مرا نشنيد

هرگز نخواستم از غصه هايم برايشان بگويم، اما هميشه گوش شنواي غمهاي ديگران بودم

دل پر درد من ديگر به اين چيزها عادت كرده، به فريادهاي خاموش ، به آرام آرام شكستن، به گريه هاي شب

هنگام

مي گويند خرافات است اينكه هر كس طالعي دارد، ولي چه خرافات قشنگي است من خرافات را دوست دارم،

چون زندگي ام با آن گره خورده

طالع من همين است كه تنها بيايم و تنها بمانم و تنها بميرم

من اين طالع را دوست دارم چون منحصرد به فرد است، اين طالع در انحصار من است از آن من است

اگر سرنوشت هر انساني در دستان خودش است اين من هستم كه اسير دستان سرنوشتم هستم، من اين

سرنوشت را دوست دارم

+ تاريخ سه شنبه بیست و دوم تیر 1389ساعت 13:57 نويسنده رضا حسین پور |

جدا.......خدا

آخراي فصل پاييز يه درخت پير و تنها

تنها برگي روي شاخه ش مونده بود ميون برگا

يه شبي درخت به برگ گفت:كاش بموني در كنارم

آخه من ميون برگا فقط تنها تو رو دارم

وقتي برگ درختو مي ديد داره از غصه ميميره

به خدا راز و نياز كرد اونو از درخت نگيره

با دلي خرد و شكسته گفت نذار از اون جداشم

اي خدا كاري بكن كه تا بهار همين جا باشم

برگ تو خلوت شبونه از دلش با خدا مي گفت

غافل از اين كه يه گوشه باد همه حرفاشو ميشنفت

باد اومد با خنده اي گفت:آخه اين حرفا كدومه؟

با هجوم من رو شاخه عمر هر دو تون تمومه

يه دفه باد خيلي خشمگين با يه قدرتي فراوون

سيلي زد به برگ و شاخه تا بگيره از درخت جون

ولي برگ مثل يه كوهي به درخت چسبيد و چسبيد

تا كه باد رفت پيش بارون بارونم قصه رو فهميد

بارون گفت با رعد و برقم مي سوزونمش تا ريشه

تا كه آثاري نمونه ديگه از درخت و بيشه

ولي بارونم مثل باد توي اين بازي شكست خورد

به جايي رسيد كه بارون آرزو مي كرد كه ميمرد

برگ نيفتاد و نيفتاد آخه اين خواست خدا بود

هر كي زندگيشو باخته دلش از خدا جدا بود...

+ تاريخ سه شنبه بیست و یکم اردیبهشت 1389ساعت 13:53 نويسنده رضا حسین پور |

هنوز هم با تو هستم

رو ساحل سرخ دلت اسم کسی رو حک نکن

به اینکه من دوست دارم حتی یه ذره شک نکن

بزار بهت گفته باشم که ماجرای ما و عشق

تقصیر چشمای تو بود ‌‌‌، وگرنه ما کجا و عشق ؟

سرم تو لاک خودم و دلم یه جو هوس نداشت

بس که یه عمر آزگار کاری به کار کس نداشت

تا اینکه پیدا شدی و گفتی ازاین چشمای خیس

تو دفتر ترانه هات یه قطره بارون بنویس

عشقمو دست کم نگیر درسته مجنون نمیشم

وقتی که گریه می کنی حریف بارون نمیشم

رو ساحل سرخ دلت اسم کسی رو حک نکن

به اینکه من دوست دارم حتی یه ذره شک نکن

هنوز یه قطره اشکتو به صد تا دریا نمی دم

یه لحظه با تو بودنو به عمر دنیا نمی دم

همین روزا بخاطرت به سیم آخر می زنم

قصه عاشقیمونو تو شهرمون جار می زنم